تو به هنگام وفا گرچه ثباتیت نبود

میکنم شکر که بر جور دوامی داری

او صبر خواهد از من

بختی که من ندارم

من وصل خواهم از وی،

قصدی که او ندارد

از دست غیبت ات شکایتی نمی کنم

تا نیست غیبتی ندهد لذتی حضور

تا شدم بی خبر از خویش

خبرها دیدم

بی خبر شو که خبرهاست

در این بی خبری

فروغی بسطامی

رحم کن بر ما سیه بختان که با آن سرکشی

شمع در شب ها به دست آرد دل پروانه را

صائب

نه هم زبانی که من زمانی، به او شمارم غمی که دارم

نه نیک خواهی که گاه گاهی، ز من بپرسد غم که داری؟

محتشم کاشانی

چون سرآمد دولت شب های وصل

بگذرد ایام هجران نیز هم

حضرت حافظ جان

دل وفا، بلبل نوا، واعظ فسون، عاشق جنون

هر کسی در خورد همت پیشه پیدا می کند

بیدل

عشق آمده است از آسمان ، تاخود بسوزد بد گمان

عشق است بلای ناگهان ، من از کجا ، عشق از کجا

مولانا

زاهدان را توبه دادیم و حریفان را شراب

ما در این میخانه با گبر و مسلمان ساختیم

مشرقی مشهدی